Je hebt een heterorelatie maar krijgt gevoelens voor een man. Wat nu?

Herken je dat? Je hebt een relatie met een vrouw maar ontdekt ineens dat je gevoelens krijgt voor mannen. Waar komt dit nou ineens vandaan. Je probeert het te onderdrukken, te ontkennen. Dat lukt een tijd. Maar de gevoelens komen steeds terug, het lijkt zelfs zo dat deze gevoelens steeds sterker terugkomen. Je wil deze gevoelens wel uitzoeken maar je hebt ook je loyaliteit naar je vrouw en kinderen. Je bent bang om ze te verliezen, je bent bang voor wat je omgeving ervan zal vinden. Je kunt niet overzien wat er zal gebeuren. Dat is doodeng. Je drukt je gevoelens voor mannen weer weg. Althans dat probeer je. Want dat lijkt makkelijker dan deze gevoelens uit te zoeken. Het tegendeel is waar. Deze gevoelens zullen terug blijven komen tot het moment dat ze de aandacht krijgen die ze verdienen. Dus als je echt wilt weten wat deze gevoelens betekenen en het nare gevoel dat het meebrengt van niet weten, het niet kunnen overzien wat er zal gebeuren? Dan zal je deze gevoelens aan moeten kijken. Wil je verandering dan zal je dwars door deze pijn heen moeten. Een andere manier is er niet. Ik kan het niet mooier voor je maken. Het lijkt makkelijker om in het bekende te blijven zitten, ondanks dat je weet dat het bekende niet goed voor je is. Verandering kan heel spannend zijn, als verlammend voelen, een hoge berg waarvan je denkt dat je er niet overheen komt. Alle doemscenario’s komen voorbij. Maar wil je echt jezelf kunnen zijn dan moet je buiten je comfortzone treden. Groei is zelden zonder pijn. Luister maar naar het stemmetje achterin je hoofd dat jou precies vertelt wat er aan de hand is. Maar waar je heel goed in bent geworden om dat stemmetje te negeren. Ik zie het bij alle mensen die ik hierover spreek. Ze hebben allemaal het stemmetje gehoord, maar kozen ervoor om het te negeren. Ik deed dat ook en werd daar héél goed in. Je gaat mee in dat wat (je denkt dat) er van je verwacht wordt. Je flirt met vrouwen omdat je vriendengroep dat ook doet. Maar ergens klopt het niet. Dat is het stemmetje dat je waarschijnlijk al een tijdje hoort. Luister ernaar!! Het heeft je wat belangrijks te vertellen. Het juiste moment daarvoor zal zich niet zelf aandienen. Er is altijd wel een reden waarom het niet kan. Een verjaardag, een vakantie, een trouwerij waar je samen nog heen wilt, er komt een drukke periode aan op jullie werk…ect. Je zal dit moment zelf moeten pakken. Je zal zelf verantwoordelijkheid moeten nemen voor jouw leven net als dat de ander dat moet voor dat van hem of haar en ja je gaat mensen pijn doen, verdriet doen. Dat is heel vervelend maar onvermijdelijk. Het belangrijkste is dat jij jezelf kan zijn en dat kan dan weer een positieve werking hebben op je omgeving ondanks dat het eerst heel veel pijn kan doen. Hoe zij daar mee omgaan is aan hen. Gun jezelf de vrijheid om jezelf te kunnen zijn.