Auteur: admin

Er wordt veel gepraat over grenzen stellen en bepaalde relaties die te veel energie vragen verbreken. Waar niet over gesproken wordt is het verdriet dat komt kijken bij deze beslissing. Je weet dat het nodig was voor jouw welzijn maar het is niet wat je wilde. Deze keuze maken doet zeer. Dus ja je mag de mensen missen waarvan de relatie verbroken is. Je mag de mensen missen waarvan je weet dat het beter gaat zonder hen.

Van grenzen stellen wordt gedacht dat het een triomfantelijke daad is. Een bekrachtigende daad van het eindelijk weigeren om iemands schadelijke gedrag te blijven tolereren. En ja die triomfantelijke daad kan het inderdaad zijn maar veel vaker ligt het veel ingewikkelder en genuanceerder. De meeste grenzen worden getrokken bij mensen die dicht bij je staan en van wie je nog steeds wel houdt, partners, vrienden, ouders, broers en zussen. Laten we stoppen met de term “maar het is familie”. Een toxische relatie geeft voortdurend spanning. Je verdient rust, loyaliteit en oprechtheid van de mensen om je heen. Al is het familie, soms is genoeg echt genoeg. Familie is niet per se waar je mee opgegroeid bent. Het is met wie jij je verbonden voelt. Waar jij jezelf kan zijn, je gezien en gehoord voelt.

Ondanks dat de grens nodig is, kan het van alles los maken. Van ongemak tot diep verdriet.

De weg naar dit punt van grenzen stellen is er meestal eentje van een lange langzame, eenzame weg. Na ontelbare momenten van goedpraten, jezelf kleiner maken of vasthouden aan de hoop dat het wel beter zal worden. Ondertussen is je lichaam de spanning, de waakzaamheid en de uitputting na elke interactie aan het registreren. Uiteindelijk spreekt je zenuwstelsel luider dan je ontkenning. ‘Deze relatie zoals deze nu is, is niet veilig’. Dit is wat grenzen stellen zo moeilijk maakt. Aan de ene kant hou je nog van ze maar aan de andere kant kan jij jezelf niet blijven wegcijferen, kleiner maken of gedrag blijven goedpraten om dichtbij ze te blijven. Een grensstellen betekend niet dat de liefde verdwijnt maar dat jij besluit dat jij bij jezelf blijft. Jij je authentieke zelf bent. Dat jezelf kleiner maken, wegcijferen en goedpraten niet langer de prijs mag zijn van verbinding. Verbinding hoort gelijkwaardig te zijn. Bij een gezonde verbinding voel jij je gezien en gehoord en daarmee veilig en kan jij zijn wie je bent.

Dus als je rouwt nadat je een grens hebt gesteld dan is dat oké. Rouw en verdriet betekenen niet dat je de verkeerde keus hebt gemaakt. Al zal de twijfel soms de hoek omkijken omdat de mensen waarbij je de grens hebt gesteld je graag weer in het oude terugzien. Want als jij weer terugkeert naar het oude betekent dat, dat zij niet naar hun eigen pijn hoeven te kijken. Hun gedrag naar jou komt ergens vandaan en dat is waarschijnlijk hun eigen pijn die ze helaas nog niet onder ogen kunnen komen. Wat zonde is voor hen maar niet jouw probleem. Je kunt dit niet voor ze oplossen, dat moeten ze zelf doen. Waarschijnlijk sta je weer voor ze klaar zodra de relatie gelijkwaardig kan zijn. Je stelde niet de grens om wraak te nemen of hen pijn te doen maar om terug te keren naar jezelf en daarmee verantwoordelijkheid te nemen voor jouw leven. Dat zij nog niet op dit punt zijn om verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen leven is heel pijnlijk maar niet aan jou.

Deze rouw en verdriet betekenen dat je de moed hebt gehad om jezelf te beschermen zelfs als je nog verlangt naar dat wat had kunnen zijn.

Soms krijg ik de vraag wat je kan doen wanneer je merkt dat iemand met zijn geaardheid strijdt. Ik snap de vraag, het kan heel lastig zijn om iemand te zien strijden en het lijkt alsof je niets kunt doen. Allereest kan je de strijd niet voor hem doen, hij zal hier zelf doorheen moeten en dit zelf moeten uitzoeken. Wat niet wil zeggen dat je niet tot steun kan zijn. Ik leg het je uit.

Luisterend oor.

Het allereerste wat je kan doen is een luisterend oor bieden. Dan heb ik het over écht luisteren en luisteren is een vak apart. Écht luisteren is hem zijn verhaal laten doen zonder jouw waardeoordeel er tussendoor te brijen. Laat hem zijn verhaal doen op zijn tijd. Wat maakt dat hij twijfelt? Waar loopt hij tegenaan? Wat maakt het zo moeilijk voor hem? Waar zit de angst om zichzelf de accepteren en te omarmen? Een keer naar vragen of hij misschien op mannen valt mag altijd. Maar is het antwoordt ontkennend dan is dat wat het is. Ook al zie jij dat het anders kan zijn, hoe lastig dat ook is want je ziet hem strijden. Bij mij is er te vaak naar gevraagd en was men er te zeker van dat het zo was. Bij mij heeft dat ervoor gezorgd dat elke keer als het gebeurde er een extra slot om mijn spreekwoordelijk kast ging. Al die sloten moesten in mijn weg naar acceptie allemaal van het slot gehaald worden. Je weet pas dat hij op mannen valt op het moment dat hij er zelf mee komt, tot die tijd is het een vermoeden. Niets meer niets minder. Een zoektocht naar je geaardheid is een weg naar acceptatie. Acceptatie van je zelf. De omgeving komt daarna. Die weg naar acceptatie kan als heel alleen worden ervaren. Een luisterend oor en/of een schouder om op te leunen kan dat verzachten.

Let op je woorden.

De woorden, flikker, nicht en vooral homo worden heel veel in negatieve zin gebruikt. Niet altijd even bewust of gelinkt aan het queer zijn, maar daarmee niet minder pijnlijk voor iemand die in de zoektocht zit naar zichzelf. “Dat is zo homo”, “Gedraag je eens als een vent je bent toch geen homo”.  Of de woorden worden als scheldwoord gebruikt. Iemand die niet in deze strijd heeft gezeten zal niet snappen hoe snijdend deze woorden kunnen zijn. Hoe ze als messteken kunnen overkomen. Hoeveel paniek het bij iemand vanbinnen kan veroorzaken. Hoe beschadigend het kan zijn. In mijn schooltijd ben ik heel erg gepest, ook met het woord homo. Dat heeft ervoor gezorgd dat het woord homo voor mij een heel negatief woord werd. Dat woord werd zo negatief en betrok dat op mijzelf, want ja het vermoeden was er bij mij toen al wel dat ik het zou kunnen zijn, dat mijn zelfbeeld nog negatiever werd. Ik wilde het niet zijn. Het heeft heel wat moeite gekost om dit om te draaien naar een positief zelfbeeld. Let op je woorden, woorden doen ertoe!

Het zijn niet alleen de woorden ook de toon en intentie die erachter ligt die zeer pijnlijk kunnen zijn voor iemand die in de zoektocht naar zichzelf zit.

Conclusie, met letten op je woorden kan je al heel veel pijn en twijfel bij iemand weghalen. Queer zijn is niet negatief, het is niet raar. Met een luisterend geef je iemand de ruimte om op eigen tempo kleine stukjes van zichzelf te tonen. Op die manier kan je bijdragen aan dat iemand zichzelf kan gaan omarmen. Ook al moet hij hier zelf doorheen, het hoeft niet alleen.

“Ik werd heel goed in het negeren van dat stemmetje in mijn hoofd”

Waarschijnlijk herken je hem, want veel mensen die hun geaardheid zijn gaan onderzoeken zeggen vaak nadat ze de helderheid hebben gekregen die ze zochten dat ze hem wel gehoord hebben. Dat stemmetje achter in je hoofd die je precies verteld wat er aan de hand is. Dit stemmetje vertelt je precies dat je mogelijk op mannen valt. Ook ik heb hem gehoord, soms fluisterend, soms heel luid. Maar ik werd er heel goed in om dit stemmetje te negeren. Ik zie het heel veel gebeuren. Wat eigenlijk heel zonde is. Zeg ik ook tegen mijzelf. Ergens in je leven heb je afgeleerd om naar dit stemmetje te luisteren. Om helderheid te krijgen over wat deze gevoelens betekenen is het belangrijk dat je weer naar dit stemmetje leert luisteren. Het heeft je wat belangrijks te vertellen.

Maar hoe leer je weer luisteren naar dat stemmetje?

Het belangrijkste daarin is dat je je belemmerende gedachten om zet naar helpende gedachten. Je gevoel komt namelijk voort uit je gedachten. Dus dat wat jij aandacht geeft, negatief of positief, zal groeien. Dus als jij maar blijft volhouden dat de gevoelens voor mannen er niet zijn. Of dat je maar blijft herhalen naar jezelf en anderen waarom het niet kan. Blijf je rondjes draaien, de gevoelens komen steeds weer terug. Dat kan je dat heel lang volhouden. Sommigen een leven lang.

Voor de buitenwereld heb je het perfecte plaatje maar vanbinnen hoor je het stemmetje. Soms fluisterend, soms heel luid, maar hij is er altijd. Ook op de momenten dat jij denkt dat het even stil is. De triggers komen wel binnen. Die ene leuke man die tegenkomt. Een liefdesscene tussen twee mannen in een film of serie. Een man met ontbloot bovenlijf die je dieper raakt en anders raakt dan dat in je gedachten zou moeten, want je bent toch hetero. Of welke trigger dan ook. In gedachten kan je ze allemaal weg beredeneren omdat je je gevoel/intuïtie niet toelaat.

Als je je belemmerende gedachten om zet naar positieve helpende gedachten kan je weer bij je gevoel/intuïtie. Nu hoor ik je denken “beetje zweverig”. Snap ik maar dat is het niet. Het is de balans vinden tussen hoofd en hart waardoor jij jouw leven kan leiden. Jij je authentieke zelf kan zijn. Als deze balans verstoord raakt. Of omdat je te veel in je hoofd zit waardoor je in het negatieve blijft hangen. Het menselijk brein is niet zo positief ingesteld. Of omdat je te veel in je hart zit waardoor je gaat zweven. Je raakt in beide gevallen van jezelf verwijderd. Het draait om balans tussen de twee.

Het klinkt heel simpel, je gedachten veranderen. Maar dat is het natuurlijk niet. Laat ik daar ook heel eerlijk in zijn. Ook zeker vanuit eigen ervaring, hoeveel moeite en pijn het mij gekost heeft. Het is een heel traject met vallen en opstaan. Teruggaan naar je gevoel/intuitie en de balans vinden tussen hoofd en hart. Terug naar de echte persoon wie je bent. Het kan je hele leven overhoop halen. Zoals gezegd het zal niet altijd even makkelijk zijn. Uiteindelijk krijg je er iets heel moois voor terug. Namelijk dat jij jezelf kan zijn. Het is de mooiste investering die je voor jezelf én je omgeving kan doen.

Voor de buitenwereld heb je het perfecte plaatje, lieve vrouw, paar schatten van kinderen, een goede baan en een koophuis. Maar dan ineens word je verliefd op een man. Waar komt dit nou ineens vandaag. Je hebt nog niet eerder gevoelens voor een man gehad. Wegdrukken heb je al meerdere keren geprobeerd. Maar de gevoelens voor deze man blijven terugkomen. Misschien is het dan tijd om deze gevoelens te gaan uitzoeken. Gevoelens die je bewust probeert te onderdrukken blijven roepen om erkenning totdat ze de aandacht krijgen die ze verdienen. Je bent er waarschijnlijk heel goed in geworden om deze gevoelens te onderdrukken, met je hoofd wegredeneren. Daar is je hoofd heel goed in. Je hebt afgeleerd om naar je gevoel/intuïtie te luisteren. Voor jou lijken ze waarschijnlijk een tijdje stil te zijn maar onbewust blijven ze aanwezig. Ze blijven onbewust borrelen tot ze als een dief in de nacht ineens weer om aandacht vragen. Op zo’n moment heb jij de keus, druk je ze weer weg of kijk je ze deze keer aan. Wat kies jij? Alles is goed, maar wees eerlijk naar jezelf. Deze gevoelens aankijken en onderzoeken kan heel beangstigend zijn, als onmogelijk voelen. Als een berg die te hoog is en jij niet overheen komt. Het kan je overspoelen met gedachtes en gevoelens die overuren draaien en dat is doodeng! Want wat haal je allemaal overhoop. Wat doe je je vrouw aan, je kinderen? Het gaat voor hen veel gevolgen hebben als blijkt dat jij op mannen valt. Ja dat klopt het gaat veel gevolgen voor ze hebben mocht jij inderdaad op mannen vallen. Maar daar ben je nog niet. Begin bij het begin. Je kan pas besluiten nemen als je antwoorden hebt. Zoek eerst eens uit wat deze gevoelens voor deze man betekenen. Heb je het alleen bij deze man of zit het dieper. Die berg waar je nu voorstaat moet je eerst over om helderheid te krijgen. Zoals gezegd die berg kan te hoog lijken maar is hij dat ook werkelijk? Begin maar gewoon met klimmen kijk niet te veel omhoog naar de top van de berg, daar kom je vanzelf. Stap voor stap. Uiteindelijk krijg je de antwoorden die je zoekt simpelweg omdat ze al in je zitten, ze zijn ergens heel diep verstopt maar ze zijn er.

Het is een heel (soms lang) traject waarin je opzoek gaat naar wie je werkelijk bent. Je innerlijke criticus draait waarschijnlijk overuren. Maar onthoud je doe het goed. Het is een traject met vallen en opstaan. Je hoeft het niet alleen te doen. Zoek hulp van een vriend(in) die je vertrouwt of een (geaardheids)coach die je hiermee kan helpen. “you need to be yourself, you can’t be no one else”

Als je jezelf blijft aanpassen, je niet jezelf kan zijn, jij je anders voordoet dan je bent om er maar bij te horen dan raak je jezelf vanzelf kwijt. Stop met pleasen en zet jezelf op nummer één. Niet uit egoïsme maar uit zelfzorg. Goed voor jezelf zorgen, want als jij jezelf kan zijn kan je veel beter voor een ander zorgen omdat jij weet wat goed is voor jou en je daardoor beter grenzen kunt stellen. Het zou zonde zijn dat jij jezelf aan de kant schuift en voor het geluk van een ander gaat. Wanneer jij de liefde voor jezelf vindt en dus jezelf kunt zijn, kan je nog steeds iemand anders helpen; alleen gaat dat niet meer ten koste van jou. Ik zou zelfs willen zeggen dat je daardoor beter voor iemand anders kan zorgen omdat je weet waar jouw grens ligt in wat je kunt en wilt doen voor iemand.

Zelf ben ik ook iemand geweest die maar bleef pleasen. Alles wilde ik wel voor mensen doen wat vaak ten koste van mij ging. Ik raakte mijzelf kwijt wat leidde tot depressies, niet lekker in je vel zitten, continue druk. Met heel wat levenslessen, in valkuilen vallen en tegen muren oplopen had ik uiteindelijk geen andere keus dan voor mijzelf gaan staan. Want zoals ik nu leefde, dat zou niet goed gaan. Uit de kast komen was daarin voor mij een hele grote factor. Nu ik mijzelf kan zijn help ik nog steeds mensen, ik heb er zelfs mijn werk van gemaakt, het gaat alleen niet meer ten koste van mij. Wat ik nu nogal wel eens hoor is “Martijn wat ben je verandert”. Ik snap waarom mensen denken dat je veranderd bent. In hun ogen is dat ook zo… Want de Martijn die zij kenden is er niet meer. Mijn standaard antwoordt is dan “ik ben niet verandert, ik heb mezelf teruggevonden”. Ik ben verantwoordelijkheid gaan nemen voor mijn leven.

Verandering is heel eng, heel spannend, maar niets is zo pijnlijk dan op de plek blijven waar je niet thuishoort. Het kan zo overweldigend zijn dat je daardoor gaat denken dat het beter is om te blijven zitten waar je zit. Hoezeer je ook voelt dat het niet klopt. Het onbekende kan heel eng zijn. Vasthouden aan het bekende, ook al is het niet goed voor je, kan veiliger voelen. Ook ik heb heel erg vastgehouden aan het bekende wetende dat het niet goed voor mij was omdat het nieuwe te spannend was. De weg naar verandering, voor jezelf gaan, kan betekenen dat je gevoelens gaat voelen die je nog niet eerder gevoeld hebt. Je laat de zekerheid die je nu kent los voor het onbekende waar jij je mogelijk wel thuis gaat voelen. Dat voelt onzeker, wat haal je allemaal overhoop. Voor jezelf maar ook voor je dierbaren. Het kan voelen als een berg waar jij niet overheen komt. Begin maar gewoon met klimmen. Stapje voor stapje. Dan kom je er. Kijk niet te veel omhoog hoever je nog moet, kijk naar de stappen die je nu maakt.

De keuze is aan jou. Wacht je nog even met onderzoeken wie je in de kern bent. Waar toch dat nare gevoel vandaan komt. De continue druk die je voelt, het gevoel dat het niet klopt. Of ga je op ontdekking? Ga je het avontuur aan en op zoek naar wie je echt bent? Wat maakt jou gelukkig? Waar vind jij je rust?

Het juiste moment dient zich niet zelf aan. Dat zal je zelf moeten creëren. Je zal zelf de verantwoordelijkheid moet nemen voor jouw leven. Die verantwoordelijkheid ligt bij niemand anders dan bij jou. Dus de keuze is aan jou. Ga je op onderzoek of wacht je nog even? Wat je ook kiest alles is goed. Als het nu niet het moment is voor jou dan is dat wat het is, maar wees wel eerlijk naar jezelf. Je innerlijke criticus (shitFM) kan heel veel redenen bedenken waarom het nu niet kan.

Wil je de uitdaging aangaan en heb je daar hulp bij nodig? Laat het mij weten. Dan kijken we samen wat je nodig hebt….

Sommige mannen weten hun hele leven lang al dat ze op mannen vallen. Anderen komen er later in hun leven achter. Hoe meer je in je hoofd zit hoe, hoe lastiger het is om echt te kunnen voelen hoe het zit voor jou. Ons hoofd kan heel veel weg beredeneren. Dat wat je aandacht geeft groeit. Zowel negatief of positief. We bedenken hoe iets zou kunnen of moeten zijn en hoe vaker je dat voor jezelf herhaald hoe meer je het gaat geloven. Je zet daarmee je gevoel op slot. Dat kan heel lang goed gaan.

Ik heb heel lang oprecht gedacht dat ik toch echt hetero was. In mijn hoofd heb ik dit zo vaak herhaald, bewust maar vooral ook onbewust, dat het voor mij waar was. Doordat ik dit zo verstandelijk deed ging ik er onbewust naar leven.

Het doet mij denken aan een scene uit Midsomer Murders (seizoen 20, afl 4 ‘The Lions of Causton’) waar dit heel mooi naar voren komt.

In die scene komt de inspecteur erachter dat twee andere mannelijke personages een geheime relatie hebben.

Een quote uit die scene:

“Tijdens mijn huwelijk, toen mijn vrouw er nog was…. Zei ik tegen mijzelf dat het niet echt was wat ik voelde. Ik deed alsof ik gelukkig was. Ik deed dat al zo lang dat ik zelf geloofde dat het waar was.”

Dit zie ik veel gebeuren. Wel merken dat de gevoelens voor mannen er zijn maar dit bewust maar vooral ook onbewust blijven ontkennen en daarmee jezelf vertellen dat je gelukkig bent. Want je bent toch hetero?  Doordat je jezelf dit maar blijft vertellen wordt dit jouw waarheid. Doordat je hoofd deze gevoelens maar blijft weg beredeneren blokkeer je je gevoel en ga je op de automatische piloot. Het gaat toch goed? Maar doordat je je gevoel blokkeert kan je niet bij wie je werkelijk bent.

Hoe ontdek ik wie ik echt ben?

Om antwoord te krijgen op de vraag hoe je nou echt weet of je op mannen valt zal je dus terug moeten naar je gevoel. Je moet weer terug naar de balans tussen denken en voelen. Dat kan heel eng voelen. Want het kan betekenen dat je dingen gaat voelen die je misschien nog niet eerder gevoeld hebt. Die je mogelijk al die tijd onderdrukt hebt. Het kan betekenen dat de zekerheid die je nu kent gaat veranderen. Het kan betekenen dat er anders naar je gekeken gaat worden. Het kan betekenen dat je jezelf terug gaat vinden, wat nu heel eng kan zijn maar ik beloof je uiteindelijk als thuiskomen zal gaan voelen. Het onbekende kan heel eng zijn. Waardoor we het vaak niet eens proberen. Vasthouden aan het bekende, ook al is het niet goed voor je, kan veiliger en vertrouwder voelen dan in het diepe te springen en het nieuwe pad te onderzoeken. Belangrijk hierin is dat je echt en vooral eerlijk naar jezelf durft te kijken met alle pijn die naar boven kan komen. Buiten je comfortzone gaan. Ik vond dat destijds ook heel spannend. Maar na een paar pittige triggers die mij heel duidelijk maakten hoe het voor mij zat kon ik niet anders dan dit onderzoeken. Hoe zwaar en soms heel alleen deze periode ook geweest is ben ik heel blij dat ik heel eerlijk naar mijzelf heb durven kijken. Het heeft mij teruggebracht naar mijzelf en kan ik nu de ‘out en proud’ homo man zijn die ik ben. Het is mij gelukt, dit kan jij ook. Blijf er niet alleen mee zitten, zoals ik te veel heb gedaan, maar uit je. Vertel het iemand die je vertrouwd, hoe eng dat ook kan zijn. Want iemand vertellen dat je twijfelt aan je geaardheid kan het al meer waar maken en dat is spannend. Je mag ook altijd vrijblijvend contact opnemen met mij. Dan kijk ik met je mee wat goed is voor jou. Het bij iemand uiten dat je twijfelt over of je op mannen valt kan je al zoveel ruimte geven. Waardoor jij mogelijk wat makkelijker een volgende stap kan zetten. Je hoeft het niet alleen te doen en ik beloof je het wordt beter. Al lijkt dat nu nog zover weg.

Je hebt het perfecte plaatje. Lieve vrouw, schatten van kinderen, leuke baan en mooi huis. Maar toch ben je niet gelukkig. Je mist wat, er klopt iets niet. Maar wat het precies is weet je niet. Totdat ene moment dat de trigger zich meldt. Die ene man die je toch wel heel leuk vindt en het is meer dan vriendschap. Of die ene liefdesscene tussen twee mannen in een film of serie of een boek dat je aan het lezen bent waar een man-man relatie in voor komt die ervoor zorgt dat je gevoel voor mannen naar boven komt. Het voelt als thuis komen. Het voelt vertrouwt.

Maar wat nu? Wegdrukken heb je waarschijnlijk al vaak genoeg gedaan maar dat wil niet meer. Het gaat een tijdje goed maar het blijft terugkomen. Misschien kan je jezelf dan afvragen of dit – voor de buitenwereld perfecte plaatje voor jou wel – het perfecte plaatje is. Leef jij het leven dat bij jou past. Het kan dan verstandig zijn om te onderzoeken waar dit gevoel vandaan komt en wat het perfecte plaatje voor jou is. Want gevoelens die je blijft onderdrukken blijven net zolang terug komen totdat jij ze de aandacht geeft die ze verdienen. Is het perfecte plaatje voor jou misschien een man-man relatie en niet een man-vrouw relatie? Het kan heel spannend zijn om erachter te komen dat je mogelijk (ook) op mannen valt. De vraag voor jou is of je het gevoel toe kan laten en uitzoekt wat deze gevoelens voor jou betekenen. Ben je echt homo, bi of ben je alleen bi-schierig. Dus eerst die ene basisvraag beantwoorden. Wie ben ik? Pas dan kan je verder kijken wat daarvan de gevolgen zijn voor jou maar ook je directe omgeving. Want ook hun leven kan drastisch veranderen. Probeer daar nog niet teveel mee bezig te zijn, hoe moeilijk dat ook is. Je maakt het jezelf alleen maar moeilijker door met vragen bezig te zijn die nog niet aan de orde zijn. Eerst die basisvraag. Ga je eerder met deze vragen aan de slag dan kan het een blokkade voor je creëren waardoor jij niet vrij kan onderzoeken en mogelijk niet tot de kern kan komen.

Wanneer je er achter komt dat je mogelijk op mannen valt komen er allerlei vragen naar boven.

• Waar komen deze gevoelens vandaan?
• Ik wil helemaal niet anders zijn, kan ik het niet gewoon wegdrukken?
• Welke consequenties heeft het voor mijn verdere leven?
• Welke consequenties heeft het voor mijn omgeving, mijn huidige relatie, kinderen, ouders, familie, vrienden en je werk?

Deze en andere vragen, want het kan voelen als een vloedgolf aan vragen en twijfels die over je heen komt, zijn allemaal even belangrijk om te beantwoorden. Maar wel in de juiste volgorde. Pas als je helder hebt voor jezelf hoe het voor jou zit, wie je bent, kunnen de andere vragen beantwoordt worden. Niet eerder. Want stel nou dat je erachter komt dat je toch echt “gewoon” hetero bent, dan hoeven de andere vragen niet beantwoordt te worden. Dus waarom zou je je druk maken over vragen die nog niet van belang zijn omdat die allereerste vraag of jij op mannen valt nog niet beantwoordt is. Dus eerst de zoektocht starten naar die allereerste basisvraag, waar je waarschijnlijk nog druk genoeg mee gaat zijn. Wanneer die basisvraag beantwoordt is volgt de rest vanzelf. Gun jezelf de tijd om dit grondig te doen. Geef tijd de tijd en gevoel de ruimte. En geloof me het wordt beter!