Als je jezelf blijft aanpassen, je niet jezelf kan zijn, jij je anders voordoet dan je bent om er maar bij te horen dan raak je jezelf vanzelf kwijt. Stop met pleasen en zet jezelf op nummer één. Niet uit egoïsme maar uit zelfzorg. Goed voor jezelf zorgen, want als jij jezelf kan zijn kan je veel beter voor een ander zorgen omdat jij weet wat goed is voor jou en je daardoor beter grenzen kunt stellen. Het zou zonde zijn dat jij jezelf aan de kant schuift en voor het geluk van een ander gaat. Wanneer jij de liefde voor jezelf vindt en dus jezelf kunt zijn, kan je nog steeds iemand anders helpen; alleen gaat dat niet meer ten koste van jou. Ik zou zelfs willen zeggen dat je daardoor beter voor iemand anders kan zorgen omdat je weet waar jouw grens ligt in wat je kunt en wilt doen voor iemand.
Zelf ben ik ook iemand geweest die maar bleef pleasen. Alles wilde ik wel voor mensen doen wat vaak ten koste van mij ging. Ik raakte mijzelf kwijt wat leidde tot depressies, niet lekker in je vel zitten, continue druk. Met heel wat levenslessen, in valkuilen vallen en tegen muren oplopen had ik uiteindelijk geen andere keus dan voor mijzelf gaan staan. Want zoals ik nu leefde, dat zou niet goed gaan. Uit de kast komen was daarin voor mij een hele grote factor. Nu ik mijzelf kan zijn help ik nog steeds mensen, ik heb er zelfs mijn werk van gemaakt, het gaat alleen niet meer ten koste van mij. Wat ik nu nogal wel eens hoor is “Martijn wat ben je verandert”. Ik snap waarom mensen denken dat je veranderd bent. In hun ogen is dat ook zo… Want de Martijn die zij kenden is er niet meer. Mijn standaard antwoordt is dan “ik ben niet verandert, ik heb mezelf teruggevonden”. Ik ben verantwoordelijkheid gaan nemen voor mijn leven.
Verandering is heel eng, heel spannend, maar niets is zo pijnlijk dan op de plek blijven waar je niet thuishoort. Het kan zo overweldigend zijn dat je daardoor gaat denken dat het beter is om te blijven zitten waar je zit. Hoezeer je ook voelt dat het niet klopt. Het onbekende kan heel eng zijn. Vasthouden aan het bekende, ook al is het niet goed voor je, kan veiliger voelen. Ook ik heb heel erg vastgehouden aan het bekende wetende dat het niet goed voor mij was omdat het nieuwe te spannend was. De weg naar verandering, voor jezelf gaan, kan betekenen dat je gevoelens gaat voelen die je nog niet eerder gevoeld hebt. Je laat de zekerheid die je nu kent los voor het onbekende waar jij je mogelijk wel thuis gaat voelen. Dat voelt onzeker, wat haal je allemaal overhoop. Voor jezelf maar ook voor je dierbaren. Het kan voelen als een berg waar jij niet overheen komt. Begin maar gewoon met klimmen. Stapje voor stapje. Dan kom je er. Kijk niet te veel omhoog hoever je nog moet, kijk naar de stappen die je nu maakt.
De keuze is aan jou. Wacht je nog even met onderzoeken wie je in de kern bent. Waar toch dat nare gevoel vandaan komt. De continue druk die je voelt, het gevoel dat het niet klopt. Of ga je op ontdekking? Ga je het avontuur aan en op zoek naar wie je echt bent? Wat maakt jou gelukkig? Waar vind jij je rust?
Het juiste moment dient zich niet zelf aan. Dat zal je zelf moeten creëren. Je zal zelf de verantwoordelijkheid moet nemen voor jouw leven. Die verantwoordelijkheid ligt bij niemand anders dan bij jou. Dus de keuze is aan jou. Ga je op onderzoek of wacht je nog even? Wat je ook kiest alles is goed. Als het nu niet het moment is voor jou dan is dat wat het is, maar wees wel eerlijk naar jezelf. Je innerlijke criticus (shitFM) kan heel veel redenen bedenken waarom het nu niet kan.
Wil je de uitdaging aangaan en heb je daar hulp bij nodig? Laat het mij weten. Dan kijken we samen wat je nodig hebt….