“Ik wil niet anders zijn”, die zin hoor ik veel voorbijkomen in mijn praktijk. Door anders te zijn val je op. Je kan niet mee in de hetero-norm. Waardoor je jezelf (vaak onbewust) anders voor gaat doen dan je bent. Je creëert een leven dat binnen de hetero-norm past. Het perfecte plaatje voor de buitenwereld. Dat gaat heel lang goed. Je gevoelens voor mannen kan je heel lang ontkennen of weg beredeneren zolang het alleen in je hoofd blijft zitten. Tot het moment dat de triggers zich melden, je gevoel/intuïtie zich er mee gaat bemoeien. Je merkt dat er iets niet klopt. De weerstand niet anders te willen zijn, binnen het standaard plaatje te willen passen kan je belemmeren om het verder uit te zoeken. Laat je gevoel\ intuïtie maar toe en wees jezelf, er zijn al zoveel anderen. Zodra jij kan loslaten wat een ander van je vindt en jij jezelf kan omarmen kan jij jezelf zijn. Door jezelf te zijn word jij gelukkiger wat weer zijn positieve weerslag heeft op je omgeving.
Het gevoel niet anders te willen zijn heb ik zelf ook heel sterk gehad. Daardoor kon ik mijzelf niet accepteren. Ik heb er niet voor niets ruim 20 jaar overgedaan om mijzelf te accepteren als de (nu trotse) homoman die ik ben. Tot het moment dat ik kon loslaten wat anderen ervan vinden, het gaat uiteindelijk om mij en mijn leven. Door steeds een stukje toe te laten, de triggers toe te laten. Want ook ik heb (achteraf gezien) heel wat triggers gehad, schrijf ik met een hele brede glimlach om mijn mond. Stapje voor stapje kwam ik er en nu omarm ik mijn anders zijn. Ben ik trots op mijn anders zijn. Het was een heel traject naar acceptatie met momenten dat het onmogelijk leek. Ik mij afvroeg of het wel zo verstandig was om mijn gevoelens uit te zoeken. Het makkelijker leek terug te keren naar de ontkenning. Dat zijn de momenten om door te zetten. Het is mij gelukt, dat kan jij ook. Geef tijd de tijd en gevoel de ruimte. Het wordt beter, dat beloof ik je.